Białe wino

32-letnia wdowa przyszła na miejsce spotkania godzinę wcześniej — restauracja „Sherwood” znajdowała się dziesięć minut drogi od domu. Znała ten lokal doskonale, ale celowo usiadła tyłem, przy stoliku obok umówionego.

— Białe. Wytrawne.

Serce wyrywało jej się z piersi jak za młodu. Wyjąwszy telefon, Eliza ponownie otworzyła jego profil na portalu randkowym.

Bardzo przystojny.

James Cole.

I ciekawy rozmówca.

Napisał, że będzie z niebieską różą.

To dobrze.

— Pani białe, wytrawne.

Jej usta łapczywie przywarły do kryształu i w tej chwili usłyszała, jak za jej plecami wszedł nowy gość.

Och, jego głos jest bardzo miły. Co prawda nieco za niski.

Przybysz spytał o stolik i zaprowadzono go; dalej — już tylko długi szelest i przyspieszone sapanie.

— Pomóc panu?

— Nie, nie, dziękuję.

— Jak pan sobie życzy. Przyniosę wazon na kwiat.

Eliza zamknęła oczy. Nerwowe drżenie kazało jej odstawić kieliszek na stół. Zebrawszy siły, spojrzała. W prawo — w stronę dużych ściennych luster.

Za jej plecami, na krześle z wysokim oparciem, siedział mężczyzna o twarzy tego, którego spodziewała się zobaczyć, lecz o ciele karła, ledwie metrowego wzrostu.

Ręce jej zadrżały i kieliszek, zsunąwszy się z krawędzi stołu, rozprysnął się na drobne odłamki u jej stóp.

W tej samej chwili karzeł zwinnie zeskoczył ze swojego krzesła i podbiegł do niej.

— Wszystko w porząd… Elizo?..

— T-tak, dzięk-kuję. Ale nazywam się Elena, jestem jej siostrą. Eliza dziś zmarła…