Dwaj przyjaciele
— Jak pan sądzi, Tomie — spytał emerytowany pułkownik swego starego przyjaciela, powoli maczając czubek dymiącego cygara w kieliszku bourbona — co jest gorsze: wrócić z wyczerpującej, długiej wojny do rodziny, żony i dzieci jako pokonany nędznik i ujrzeć ich dorosłych i młodych, żałując, że tak na próżno przegapiło się całe ich życie — czy też nie zostawić miejsca na żal i polec śmiercią walecznych w fatalnej, lecz zwycięskiej bitwie?
— Skoro raczył pan zapytać o moje zdanie, drogi Jerry — po krótkiej pauzie, lecz pewnie i twardo rzekł Tom, porucznik w stanie spoczynku — to wydaje mi się, że najgorsze jest wrócić do domu jako pokonany nędznik z wyczerpującej, długiej wojny, do swojej rodziny — żony i dorosłych, już młodych dzieci — i ujrzeć tam o jedno dziecko więcej.
Oryginał (rosyjski)
– Как вы считаете, Том, – спросил отставной полковник у своего старого друга, неспешно макая кончик дымящейся сигары в бокал с бурбоном. – Что может быть хуже: вернуться с изнурительной и тяжелой многолетней войны к семье, жене и детям, побежденным ничтожеством, и увидеть их повзрослевшими и молодыми, сожалея, что так напрасно пропустил всю их жизнь, или же – не оставить шанса сожалениям и пасть смертью храбрых в роковом, но победном бою?
– Коль вы соизволили поинтересоваться моим мнением, дорогой Джерри, – после небольшой паузы, но уверенно и твердо, произнес Том, лейтенант в отставке, – то мне кажется, что хуже всего – вернуться домой побежденным ничтожеством с изнурительной и тяжелой многолетней войны к своей семье – жене и повзрослевшим, уже молодым детям, и увидеть там на одного ребенка больше.