Prezent
Uroczysta kolacja z okazji jej urodzin przebiegła raczej nieskładnie, ale spokojnie. Był mocno niewyspany i zmęczony, lecz w doskonałym nastroju — całą noc aż do świtu pracował nad prezentem dla niej: ręcznie zrobionym „czymś” w wielkim pudle, mniej więcej metr na metr, starannie owiniętym w papier z ogromną kokardą. Ona zaś była trochę smutna i przygnębiona, ale tak bywa z kobietami w ich urodziny, zwłaszcza gdy mają już dawno po trzydziestce.
Przyjaciół miała niewielu i zdawało się, że wszyscy już złożyli życzenia, a jednak wciąż nerwowo zerkała na telefon.
— Kochanie — zwrócił się do niej mąż, patrząc jej uważnie w oczy i spokojnie dożuwając kawałek jagnięciny. — Chyba czas na coś do picia i na prezenty!
— Oczywiście, kochany…
Mężczyzna wstał i przeszedł do sąsiedniego pokoju, a kobieta z tym samym nieobecnym spojrzeniem została przy stole, machinalnie wodząc widelcem po talerzu z ledwie tkniętym jedzeniem. W tej chwili jej telefon zawibrował i na wyświetlaczu pojawił się ten numer, na który czekała cały dzień, z krótką wiadomością: „Otwórz mnie. Twój prezent.”
Zbladła, kurczowo ściskając telefon, i powoli przeniosła wzrok na wielkie pudło z prezentem — i dopiero teraz zauważyła, że spod niego cienką strużką sączy się ciemnoczerwona, niemal czarna ciecz.
Za jej plecami rozległ się huk — odgłos odkorkowanego szampana.
Oryginał (rosyjski)
Праздничный ужин в честь дня ее рождения прошел скорее скомканно, но спокойно. Он был сильно невыспавшимся и уставшим, но в прекрасном расположении духа – всю ночь до самого рассвета трудился над подарком для нее – это было “нечто” ручной работы, помещенное в большую коробку, примерно три на три фута, и бережно обернутое подарочной бумагой с огромным бантом. Она же была немного грустна и подавлена, но такое у них, женщин, бывает, в их дни рождения, особенно, когда уже давно за тридцать.
Друзей у нее было немного, и кажется, все уже поздравили, но она все время нервно поглядывала на телефон.
– Милая, – обратился к ней ее муж, пристально смотря ей в глаза и спокойно дожевывая кусок баранины. – Думаю, пришло время чего-нибудь выпить и получать подарки!
– Конечно, дорогой…
Мужчина встал и прошел в соседнюю комнату, а женщина, по-прежнему, с отстраненным взглядом, осталась сидеть за столом, машинально продолжая водить вилкой по тарелке с почти не тронутой едой. В этот момент ее телефон завибрировал и на дисплее высветился тот самый номер, который она сегодня так ждала, с коротким текстовым сообщением: “Открой меня. Подарок”.
Побледневшая женщина, судорожно сжимая в руках свой телефон, медленно перевела взгляд на большую подарочную упаковку, и тут она впервые заметила, что из-под нее тонкой струей сочиться темно-красная, почти черная, жидкость.
За спиной раздался хлопок – звук откупоренного шампанского.